اگر راه بهتری برای انجام کاری هست آن را بیابید. (توماس ادیسون)
بستی به روی من همه درهای بسته را
باید بدون قبله بخوانم نماز را
دور نسیم چشم تو بر خویش بسته ام
عطر تمام پنجره های مجاز را
یک سایه در مدار شعورم عبور کن
تا بگذری توقف این سوز و ساز را
هر شب منم پرنده ات از خود نشان بده
احساس مردمان مهاجر نواز را
در این ابد سرای معلق خیال تو
زاییده است زخم هزاران نیاز را
در ایستگاه خاطره دیشب گرفته بود
آه از نهاد سرخ گلویم جواز را
شبی برای بردنم به ناگزیر می رسی
چه عادت بدی است همیشه دیر می رسی؟
هزار سال پیش از این که خواب دیده ام تو را
نشسته بر شهابی از دل کویر می رسی
به پیشوا از تو شبانه از قبیله می روم
تو هم بهاری می شوی در این مسیر می رسی
شکوفه های دامنم اگر چه نذر بادهاست
تو فصل تازه ی منی که بی نظیر می رسی
دوباره فصل کوچمان رسیده است و خسته ام
گمان کنم بدون من به گرمسیر می رسی
اجازه می دهی که این تراژدی عوض شود؟!
تو شاهزاده ای به دختری فقیر می رسی
صدای مادیان توست که می وزد به سمت دشت
قبیله کوچ کرده تو همیشه دیر می رسی؟!
هر چند که رفتی و تباهم کردی
برگشتی و باز رو به راهم کردی
روشن تر از آفتاب و آیینه شدم
با چشم سیاه تا نگاهم کردی
ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ
خاطره ی آبی
با آیینه حرف تازه تر خواهم زد
تا باغ سحر پلی دگر خواهم زد
با خاطره ی آبی آن چشم زلال
تا وسعت شعر و عشق پرخواهم زد
ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ
عشق
ای عشق!شبیه قلب پاکت صافم
مانند نگاه روشنت شفافم
بر قامت مفهوم بلندت یک روز
با شعر لباس تازه ای می بافم
روزی از بید مجنون پرسیدم: چرا قامتت اینقدر خمیده است؟
گفت:روزی معشوقم به سایه ام پناه آورد
خسته بود و از من سایبانی گسترده خواست
برسرش خم شدم اما............اما او بی وفایی کرد و ترک من کرد
آن هنگام بود که حتی برای دیدن گرد پایش از شدت غم مح نتوانستم بلند شوم و به دور دستها خیره شوم
بنگر آن ماه روی باده فروش
غیرت آفتاب و غارت هوش
جام سیمین نهاده بر کف دست
زلف زرین فکنده بر سر دوش
غمزده اش را دل زند که بیا
نرگسش جام می دهد که بنوش
غیر آن نوش لب که مستان را
جان و دل پرورده ز چشمه نوش
دیده ای آفتاب ما به دست
دیدهای ماه آفتاب فروش
(رهی معیری)
دلتنگی وارد خانه که می شدم سکوت آن مرا بیشتر دلتنگ می کرد از وقتی رفته بود قلبم بر سینه ام سنگینی می کرد عکس هایش را روی میز گذاشته بودم و هر بار به آنها نگاه می کردم یاد خاطرات گذشته ام می افتادم.روزهای خوبی که با هم داشتم فراموش نشدنی بودند،اما چه فایده،او دیگر رفته بود.یک روز که از سر کاربه خانه بر گشتم دیدم نیست.وقتی رفت یک شبانه روز گریه کردم.خیلی دوستش داشتم.روزها گذشتند.وقتی یک روز وارد خانه شدم احساس کردم خانه حال و هوای دیگری دارد.آمده بود.،کنار پنجره رفتم همانجا نشسته بود و میومیو می کرد.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------میهمانی
همیشه به خانه مان می آمدند البته بیشتر زمستانها،بدون سروصدا و بدون حرف.تعدادشان زیاد بود اما به لقمه نانی کوچک رازی بودند.بیشتر دوست داشتند کنار هم باشند.میهمانی هایشان جالبو دیدنی بود،بعضی وقتها دعوایشان هم می شد.دعوایشان که به واقع دیدنی بود،ولی با این حال گنجشگها پرندههای مهر بانی بودند.
٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬
مرا روزی در این غربت رها کرد
رها در این کویر نابجا کرد
پر از دلواپسی های همیشه
پر از احساس تنهایی رها کرد
اسیر شک و تردید و بدو خوب
اسیر عالم و رنگ و ریا کرد
فریب سادگی را خوردم اکنون
همان کاری که با آدم حوا کرد
به کنج کوچه ی چشم انتظاری
به رنج و غصه و غم مبتلا کرد
نمی پرسد دگر حال دلم را
نمی داند غمش با من چه ها کرد
من از بیگانگان هرگز ننالم
که با من هرچه کرد آن آشنا کرد
چه عظمتی دارد عشق
بدان زمان که سوار جوان
تفنگ بر پس بازو
ستاره بر کف دست
به پیشوا زفلق می شتابد
چه عظمتی دارد عشق
مرا هم اگر با تو میعادی بود
در آستان فلق
در بهار صبح سپیده دم
در ابتدای این همه صبحی که بر بلندی اصباد عاشقان
مرا هم اگر دلی بود می گذرد
ستاره وار به دیدار تو می آمدم
فراز دره ی سبز
آشکارا
عیق و ژرف می نگرد پلنگ عاشق
ماه تمام را
مرا هم اگر با تو میعادی بود
فراز دره ی سرسبز
پلنگ آسا حتی
به ماه عاشق می اندیشیدم
که بر بلندی سرو توست
چه عظمتی دارد عشق
چه عظمتی دارد عشق
چه عظمتی دارد................ (علی بابا چاهی)
اگر ترکم کنی تاهر کجا خواهی نمی میرم
من آن کوه پر ازدردم که با آهی نمی میرم
در این پستی بلندی هااگر بی همنفس باشم
من آن دریای تنهایم که بی ماهی نمی میرم
